Szczypta prochu na czole i słowa, które bolą: „Prochem jesteś!”
Szczypta prochu na czole i słowa, które bolą: „Prochem jesteś!” Żywym, ale prochem. Myślącym, ale prochem – mimo genialnych myśli i wielkich osiągnięć. Mimo dumy, że tak wiele możesz i że naprawdę możesz! Co znaczą te słowa? Przemijanie? Pokutę? Śmierć? Przypomnienie? Tak – ale nie tylko. Słowa te zawierają prawdę o człowieku. Prawdę, która nie ma nas upokorzyć, lecz obudzić. Nie odebrać nadziei, lecz skierować wzrok ku Temu, który jest Źródłem życia.
Środą Popielcową rozpoczęliśmy czas przygotowania do przeżycia najważniejszego święta naszej wiary – święta Wielkiej Nocy. Okres Wielkiego Postu jest zatem czasem przygotowania do radosnego świętowania Zmartwychwstania Chrystusa – zwycięstwa życia nad śmiercią, światłości nad ciemnością, miłości nad nienawiścią. Popiół przypomina nam o kruchości życia, ale jeszcze mocniej wskazuje na potrzebę nawrócenia serca. Wielki Post nie jest czasem beznadziei ani duchowego przygnębienia. Jest drogą. Jest łaską. Jest szansą. Warto o tym pamiętać, gdy będziemy podejmować różnorakie praktyki wielkopostne – modlitwę, post i jałmużnę – by nie poddać się zbędnemu smutkowi i nie zapomnieć o właściwej motywacji podejmowanych ćwiczeń duchowych. Nie czynimy ich dla samego wyrzeczenia. Czynimy je, by oczyścić serce, by bardziej kochać, by głębiej wierzyć, by żyć pełniej. Nie zapominajmy również o słowach papieża Franciszka: „Nie można uznawać za pewnik tego, że Pan da nam po raz kolejny czas sprzyjający nawróceniu…”
















